Czy mogę być antywojenny, czy muszę walczyć za wolność waszą i naszą?
Przyglądając się naszej obecności w Unii Europejskiej patrzę, jak wciąż w polskiej dyskusji politycznej omawia się temat tożsamości narodowej, patriotyzmu, potrzeby zachowania polskości, odrębności. Najczęściej w połączeniu z ostrzeżeniami i pretensjami, że Unia nas wchłonie, zunifikuje, odbierze tę tożsamość, rozluźni nasze więzy narodowe. Wciąż „Strachy na Lachy”. I obwinianie Unii. A fakty? To nie Unia […]
W poprzednim artykule na ten temat, pod tytułem „Fajerwerki”, który pisałem na dwa tygodnie przed Magicznymi Świętami (kiedyś nazywanymi Świętami Bożego Narodzenia), przewidywałem, że temat ochrony – ochrony nas, ludzi, a także zwierząt, zostanie podniesiony w okolicach Sylwestra, gdy już wszyscy odpalą te fajerwerki. I tak się stało. Jednak temat wypalił się tak szybko, jak
Gdy wkraczałem w wiek młodzieżowy, w połowie lat 70-tych ubiegłego wieku era hippisów właśnie się skończyła. Nie załapałem się. W Polsce zresztą niewielu się „załapało”. Skuteczna blokada granic, zwana także „Żelazną kurtyną” oddzielała państwa i społeczeństwa bloku wschodniego od Europy Zachodniej i USA. Działała też w sferze informacji: mało co przenikało do nas z tzw.
Myślałem do tej pory, że ostatnim romantykiem, przynajmniej dla mnie, jest mój ulubiony pisarz Erich Maria Remarque. Najbardziej znany ze swojej słynnej, kilkukrotnie już filmowanej, antywojennej powieści „Na Zachodzie bez zmian”. Ta książka to realistyczny, a momentami drastyczny, opis wojny. Z jej okropnościami. I o jej, wojny, każdej wojny, bezsensie. Jednak w innych powieściach Remarque
Poprzez obejrzany niedawno na TVP Kultura film dokumentalny pod tytułem „Antoine de Saint-Exupéry – Ostatni romantyk” wróciła do mnie postać tego słynnego pisarza. Wyjąłem z półki jego najsłynniejszą książkę, którą można też nazwać bajką. To „Mały Książę” – bajka dla dzieci a zarazem moralitet dla dorosłych. Przeczytałem ją w tych dniach jeszcze raz. Popularność tej